tokyo shinjuku 5:15 am

shinjuku overnight saga λοιπόν. με παιδιά σαν και μένα. κορίτσια από το austin και την oklahoma. αγόρια 25% brazilian, 25% japanese, 25% κάτι άλλο, 25% .... θα έχουν περάσει αιώνες από την τελευταία φορά που άκουσα το 'i touch myself', εδώ σε choir εκτέλεση με ελαφρύ μπιτάκι. you want me to love you? σφιχτές αγκαλιές, μόνο... πίνω εναλλάξ asahi black και asahi super dry-οι asahi που στέλνουν στην ευρώπη είναι crappy συμπεραίνω. βγαίνοντας έξω το γνωστό σκηνικό, έτσι που κλείνουν οι νύχτες μου στην ασία: η βροχή-περιμένουμε τυφώνα αύριο- ξεπλένει τις πρωινές επιθυμίες, χάραμα με δυνατό το φως από τις λάμπες του δρόμου και το σώμα υγρό αφήνεται στα crisp sheets του κρεβατιού του ξενοδοχείου.

tokyo 11:54 pm

tokyo 11:52 pm

tokyo 11:50 pm

'global cities' at tate modern

^Francesco Jodice, São Paulo - Citytellers 2006

Global Cities looks at the changing faces of ten dynamic international cities: Cairo, Istanbul, Johannesburg, London, Los Angeles, Mexico City, Mumbai, São Paulo, Shanghai and Tokyo. Exploring each city through five thematic lenses – speed, size, density, diversity and form – the exhibition draws on data originally assembled for the 10th International Architecture Exhibition at the 2006 Venice Biennale. This unique show presents existing films, videos and photographs by more than 20 artists and architects to offer subjective and intimate interpretations of urban conditions in all ten cities >>

[until 27.08]

βία [γρήγορες σκέψεις με αφορμή μια αφίσα]

η συμβολική βία της ετεροφυλοφιλίας, ως συνθήκης φυσικού περιορισμού, κοινωνικής ταξινόμησης και εργαλείο πολιτικής κυριαρχίας, ασκείται, διαχέεται και αναπαράγεται, αδιάκοπα, κάτω από τη μύτη σου, μέσα σε πλαίσια θεσμικά ή μη. μέσα από τη faux λάμψη των καταστημάτων με είδη γάμου, δικαστικές αποφάσεις, εκθέσεις κυβερνητικών πεπραγμένων, το αυτονόητο των οικογενειακών επιδομάτων, αποφάσεις συνεδρίων, τα διαφημιστικά μηνύματα όπου η needy κούκλα γέρνει στο στιβαρό πλευρό του. φορείς της είναι η κυρα-τούλα και ο κυρ-μήτσος, θύματα οι ίδιοι άλλων υποσυστημάτων συμβολικής βίας αλλά σ' αυτή την περίσταση φαντασιακά 'από πάνω', σε θέσεις ψευδο-κυριαρχίας.

η συμβολική βία της ετεροφυλοφιλίας επιβάλλεται-δικαιώνεται κάθε φορά που ψελλίζεις μισόλογα στην ερώτηση των γονιών σου για την ερωτική σου ζωή. στα μισόλογα αυτά γεννιούνται τα παραμορφωμένα παράγωγα της βίας: οι από καταναγκασμό straight-acting, οι fake bi-, και τα άλλα, τα πιο εντυπωσιακά, όσα βρίσκονται στην κορυφή των ιεραρχήσεων: οι κρυφούλες της αντιπροσωπευτικής πολιτικής διαχείρισης που το πρωί συναινούν στις διακρίσεις και το βράδυ ψωλολυσσάνε στα μπαράκια της σκουφά. οι διευθυντές ειδήσεων με τη γκόμενα-βιτρίνα για την επίσημη έξοδο και το ναύτη-επιβήτορα για αργότερα. οι ξεδιάντροπα ναρκισσευόμενες λουμπίνες του ιερατείου.

η συμβολική βία της ετεροφυλοφιλίας ενισχύεται σ' ένα πεδίο πολλαπλών αποκλεισμών και εξοστρακισμών, πιο πολύ φιμώνοντας παραστάσεις και πρακτικές δυνάμει ανταγωνιστικές προς την ισχύ της. στις παραλείψεις των ξυλοδαρμών του πάρκου από το επίσημο αστυνομικό δελτίο, στους φακέλλους των δευτέρων γραφείων των στρατιωτικών μονάδων με 'πληροφορίες' για τους 'αποκλίνοντες' οπλίτες. στη διαρκή σιωπή της δημοκρατικής πλειοψηφίας σε οτιδήποτε παραβιάζει τις αρχές της αλλά δεν το καταγγέλει γιατί την ξεβολεύει απ' τη συνήθεια. στην πιλάτειο αδιαφορία του συλλόγου καθηγητών για το bullying στις αίθουσες και στους διαδρόμους του σχολείου.

η συμβολική βία της ετεροφυλοφιλίας τέλος, πηγάζει από ένα σύστημα που μεταλλάσσεται, αναπροσαρμόζεται όταν δεν το παίρνει. είναι η φασίζουσα υπεκφυγή του ιδεολογήματος ότι η 'κοινωνία δεν είναι έτοιμη' που αντικαθιστά την in your face αποστροφή, τα ψίχουλα των προτάσεων για 'σύμφωνα συμβίωσης', όλοι οι 'προχωρημένοι' που υποστηρίζουν ότι 'δεν υπάρχει πια καταπίεση, οι gays είναι παντού- ας φροντίζει ο καθένας την πάρτη του'. στην ξεφτίλα του gay-friendly πατροναρίσματος, στις κακέκτυπες μηντιακές αναπαραστάσεις της ομοφυλοφιλίας.


η αντιστροφή αυτής της βίας περνάει μέσα από την υπεράσπιση των φυσικών μας αναγκών, της μνήμης και των βιώματων μας, με όρους πολιτικούς και με τρόπο συλλογικό. γιατί όταν θα έρθουν να μας κατεβάσουν τις αφίσες, μαζί θα είναι πιο εύκολο να τους κατεβάσουμε τις 'βιτρίνες'.

φωτό [λεπτομέρεια] από την παρέμβαση της ομάδας του blog χρωμοσώματα.
το pride-για μια ακόμα χρονιά χωρίς κεντρική πολιτική διεκδίκηση- γίνεται στην αθήνα το σάββατο 23.06

δίκαιο και εξoυσία [ο m.foucault συζητάει με τον n.chomsky]

η περίφημη συζήτηση στο studio του ολλανδικού καναλιού nos, 1971. [full transcipt]

edmund white on michel foucault

'Michel Foucault was in the hospital one winter. When he came out he seemed much thinner and weaker and racked by a constant cough, but he was determined to give a dinner party for William Burroughs and twelve of the band of young Parisian men who were always gathered around the philosopher. Foucault could speak English wonderfully well, but his success with the language was a sustained performance demanding complete concentration, the sort of intensity that made his seminars in the States so exhilarating (and exhausting). I’d attend a seminar at New York University in 1982 and I remembered how much Foucault had had to rely on written notes and words precisely produced by a mouth glittering with silver fillings, as though the metal helped him to chew out the difficult foreign words. What he wasn’t equipped to do was chat idly or understand mumbling; as the evening wore on Burroughs began to slip into slangy, stoned incoherence and I had to “translate” Burroughs’s English into Foucault’s.

Two months later Foucault was dead. An article on the front page of Libération denied that he’d died of AIDS, as though it would be a calumny against France’s leading philosophy to suggest he’d succumb to such an ignominious disease. Only very slowly did the truth emerge; all I could think of was his patience, trudging back and forth from the kitchen to the salon to serve the dinner without vegetables he’d bought at the caterer’s downstairs. I remembered his patient smile and cocked head as he listened to Burroughs’s stoned murmurs; he was trying unsuccessfully to understand what this American writer whom we all admired so much was saying. His humility in serving dinner to friends was in complete contrast to his fiery temper, bordering on madness, when he thought he was being criticized by a member of an enemy conspiracy of intellectuals. '

edmund white, 1998, the farewell symphony, vintage

πάολα

paola έγραψε:

>XILI EKOYADOR BOLIBIA PEROY NISOS TOY PASXA KAI SE ALLA 2 NISIA POLI APOMAKRISMENA ME DISKOLIA MPENO STO DIADIKTIO TAXIDEBO ME 2 FILOYS TO EIXAME APOFASISI APO KERO TROMERI EMPIRIA, KOYRAZOME LIGO ALLA SIGLONISTIKA APO AYTA POY EIDA. THA GRAPSO TIS EMPIRIES MOY MOLIS EPISTREPSO, TORA THA PAME STON NISI TON APOGONON TIS GNOSTIS ANTARSIAS. MEGALO TAXIDI MESA STON NOTIO EIRINIKO ALLA AYTA TA KANIS MIA FORA MONO, ELPIZO LIGES MERES META TIN PROTOXRONIA NA EPISTREPSO oxi den epithimisa katholoy tin ellada MONO MERIKOYS FILOYS KAI TIN MITERA MOY.>>

diamanda galás at the barbican

φτάνουμε νωρίς. στο φουαγιέ 'παίζoυν' τρελά γκομενάκια. αγόρια με μέταλλο σε τρυπημένο δέρμα. στα αυτιά, ανάμεσα στα ρουθούνια, στα φρύδια, στα χείλη. στις διπλανές θέσεις, κάθονται δύο twits που χαζογελάνε στo πρώτo κομμάτι [μμμ,... φαντάζομαι δεν είναι καλή ιδέα να την ακούσεις live χωρίς κάποια προετοιμασία]. στο τρίτο κομμάτι, μετά απο μια συγκλονιστική εισαγωγή, ο κόσμος ζεσταίνεται..

καίγομαι,
καίγομαι,
ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά

ερμηνεία καθαρτική, με ελαφρύ ελληνο-αμερικάνικο accent [τι πλούτος...]. τα χέρια της με δύναμη πάνω στο πιάνο, οι χαμηλές της πλατφόρμες χτυπάνε στο πάτωμα. ακολουθούν κομμάτια από billie holiday, μερικά στα γαλλικά [edith piaf...], κι άλλα blues. η diamanda μιλάει με τα πνεύματα ενώ εγώ ξεφεύγω από τον καταναγκασμό της μουσικής που πρέπει να είναι ρυθμική, χαρούμενη και να μας φτιάχνει. η φωνή της απλώνεται τόσο που χάνεις την αίσθηση ότι είναι ανθρώπινη. λένε ότι πιάνει τις τρεις και μισή οκτάβες, άλλοι τις τέσσερις. σε μερικά κομμάτια επιλέγει να εξαντλήσει όλο το εύρος. σε άλλα, κυρίως στα blues, την κρατάει χαμηλά. κάπου στη μέση, μιλάει επιτέλους:

-time fuckin' out, says am the 'queen of goth rock'. who? time fuckin' out. everytime, i come to london i have to fuckin' teach you music.

χειροκρότημα και γέλια- όχι απο όλους. δυνατό χειρoκρότημα και στο τέλος. στο δεύτερο encore, ξαναβγαίνει.

- σ' αγαπάμε, ακούγεται δυνατά μια ανδρική φωνή στα ελληνικά
- φχαριστώ πολύ, απαντάει θερμά και λέει και κάτι άλλο.

ύστερα σκύβει πάνω απο το πιάνο και κλείνει τη βραδιά με chet baker... 'the thrill is gone'.


[το guilty, guilty, guilty της diamanda galas θα κυκλοφορήσει τη 'μέρα των νεκρών', στις 1.11.07]

αγαπητέ μας πατέρα,

πως μπορέσαμε να περιμένουμε τόσο;
ταξιδεύουμε σαν ένα φύλλο που φυσάει ο αέρας
τι παράξενος κόσμος
βαλίτσες,
σταθμοί παγωμένοι,
λόγια και χειρονομίες
που δεν καταλαβαίνεις
κι η νύχτα που μας τρομάζει

όμως είμαστε χαρούμενοι
προχωράμε

荒木 経惟 [viii]

nobuyoshi araki

荒木 経惟 [vii]

nobuyoshi araki

荒木 経惟 [vi]

nobyoshi araki

荒木 経惟 [v]

nobuyoshi araki

荒木 経惟 [iv]

nobuyoshi araki
from the winter journey series

荒木 経惟 [iii]

nobuyoshi araki
from the sentimental journey series

荒木 経惟 [ii]

nobuyoshi araki
from the sentimental journey series

荒木 経惟 [i]

nobuyoshi araki
from the satchin series

- +

πέμπτη, αργά το απόγευμα. ο misha και ο rob πηγαίνουνε [για μια ακόμη φορά μαζί] στη μονάδα που βγάζει το γρήγορο αποτέλεσμα. η όλη διαδικασία, ένα τελετουργικό της φιλίας τους. κατεβαίνουν το waterloo road πλαισιωμένοι από αμφίθυμα σημάδια. μικρές σκούρες κηλίδες στον ουρανό αλλά και διαύγεια στο φως, μια διαύγεια ιαματική μετά από ένα χειμώνα σκληρό, σκληρό και για τους δύο. υπάρχει πάντα λόγος για να κατεβούν το δρόμο της μονάδας. ένα τουλάχιστον περιστατικό, μια τουλάχιστον πηγή ανησυχίας. κάθε φορά που φτάνουν εκεί, τα πράγματα είναι απλά κι ο χρόνος δε προλαβαίνει να τους αγγίξει.

μικρή αναμονή.
συμβουλευτική κουβέντα.
μικρή αναμονή.
αιμοδοσία.
μικρή αναμονή.
αποτέλεσμα.

μια ώρα αφού μπουν και δεκαπέντε λεπτά αφού δώσουν αίμα, ξέρουν. φθάνοντας στην πόρτα, ο misha ρωτάει.

-θα το κάνεις κι εσύ?
-ναι.
-υπάρχει λόγος?
-όχι. αλλά αφού είμαι εδώ, γιατί όχι?

το 'όχι' του rob είναι σίγουρο. χώρισε πριν από δύο χρόνια. από τότε τα βράδια φλερτάρει χωρίς σκοπό, σπάνια συνεχίζει κι ακόμα πιο σπάνια γαμιέται. πρόσφατα άρχισε να ξαναπροσεγγίζει την ιδανική πλην ξοφλημένη του αγάπη [ο ιδανικός του έρωτας. αυτός με τον οποίο θα ζούσανε μαζί, με όλο το πακέτο της ασφάλειας, σταθερότητας κτλ κτλ. ως τη μέρα που ο rob ανακάλυψε ότι τα επαγγελματικά ταξίδια της ιδανικής του αγάπης ήταν μια σειρά από προδοσίες]. παρ' όλα αυτά είναι ο μόνος που μπορεί να εμπιστευθεί. κι ας ξέρει ότι δε θα συνεχίσουν ή ότι τον μοιράζεται με άλλους. είναι ο μόνος στον οποίο ακόμα παραχωρεί περιστασιακά το προνόμιο του σεξ χωρίς προφυλάξεις. όπως λέει, δεν υπάρχει θέμα. γι αυτόν, δεν υπάρχει ποτέ θέμα.

ο misha ζευγαρώνει όπως αναπνέει. όσες φορές το κάνει χωρίς προφυλακτικό, είναι συνήθως η αρχή ενός πολύ προσωπικού παιχνιδιού. όταν η ζωή του αδειάζει και τα πράγματα δείχνουν άτονα, τα περιστατικά του μη προφυλαγμένου σεξ αποδεσμεύουν το δυναμικό της αυτοκαταστροφής που θα φέρει την αυτοσυντήρηση που θα φέρει στην αυτοκαταστροφή. θα 'αρρωστήσει' γιατί αυτό που έκανε δε του άρεσε, γιατί βαριέται, θα 'αρρωστήσει' γιατί δεν ξέρει τι θέλει. όπως φέτος που ο σκληρός πούτσος ενός βελούδινου εραστή άφησε στο σεντόνι σημάδια από το αίμα του misha και το αλμυρό σπέρμα κάλυψε την πληγή μέσα του. μετά απο καιρό κι αφού ξαναβρέθηκαν πολλές φορές, ο βελούδινος εραστής του είπε ότι ήταν θετικός. στα σημάδια του σεντονιού ο misha 'είδε' την προαναγγελία της διάγνωσης. η αρχή του παιχνιδιού της αυτοκαταστροφής που θα φέρει την αυτοσυντήρηση που θα φέρει την αυτοκαταστροφή.

η κουβέντα με το σύμβουλο υγείας, μια απο τα ίδια.

τι σε φέρνει εδώ σήμερα?
είσαι σίγουρος ότι ήταν θετικός?
πόσες φορές?
το ρίσκο αυτής τη συμπεριφοράς είναι τόσο
έχουμε ωστόσο θαυμάσιες αγωγές
εικοσιπέντε με τριάντα χρόνια κι ακόμα μετράμε

...,αλλά είσαι προετοιμασμένος για ένα θετικό αποτέλεσμα?

βρίσκονται στην αίθουσα υποδοχής. αναμονή. και μετά στο θάλαμο. ενώ περιμένουν, τα μάτια τους παίζουν με τα μαύρα γράμματα στις χάρτινες εξεταστήριες λωρίδες. hiv ένα κάθετος hiv δύο hiv ένα κάθετος hiv δύο hiv ένα κάθετος hiv δύο hiv ένα κάθετος hiv δύο hiv ένα κάθετος hiv δύο hiv ένα κάθετος hiv δύο hiv ένα κάθετος hiv δύο hiv ένα κάθετος hiv δύο...όταν αρχίζουν να μπερδεύουν το ένα με το δύο, το i με το h και το v, έχουνε φτάσει στην άκρη του πακέτου με το φαρμακευτικό υλικό. ύστερα κοιτάνε ψηλά, έξω απ' το παράθυρο, τις μικρές γκρίζες κηλίδες του ουρανού. ένα στιγμιαίο τρύπημα στην άκρη του δαχτύλου. μετά και οι δύο, σε διαφορετικούς θαλάμους, βλέπουνε το αίμα τους να σχηματίζει ρίγες πάνω στο σωληνάκι και από κει να στάζει στη βάση της εξεταστήριας λωρίδας.

η αναμονή στην αίθουσα υποδοχής σύντομη. ο rob μπαίνει πρώτος. αργεί. ο misha σκέφτεται ότι έχει πιάσει την κουβέντα. οπτικοποιεί ξανά τη στιγμή που το αλμυρό σπέρμα του βελούδινου εραστή έκλεινε τη ματωμένη του πληγή. μουδιάζει. ακούει το όνομά του. ξαναμπαίνει μέσα κι αδειάζει το σώμα του στην καρέκλα του θαλάμου. ακολουθεί ο χρόνος μηδέν.

-αρνητικό. φαινόσουν ανήσυχος σήμερα. μπορείς να πάρεις μια βαθιά ανάσα. [ο σύμβουλος υγείας,... μια απο τα ίδια]

όταν βγαίνει, ο rob είναι ήδη καθισμένος στον καναπέ του χώρου υποδοχής. του χαμογελάει αλλά αυτός δεν ανταποκρίνεται. όταν ο misha φτάνει κοντά, τον ρωτάει:

-λοιπόν?
-όλα καλά.
-δηλαδή?
-αρνητικό. εσύ?
-προχώρησε και στη δεύτερη γραμμή. θα δώσω αίμα και από το χέρι. είναι μάλλον θετικό. δεν μπορώ να καταλάβω...

ο misha παραμένει όρθιος. 'μάλλον'..., δεν υπάρχει 'μαλλον'. η ανακούφισή του πνίγεται στον αιφνιδιασμό.

-πρέπει να περιμένουμε. ότι κι αν γίνει, είμαι εδώ.

κινούνται ξανά πάνω στο waterloo road. ψιλή βροχή. ο rob βουβός, προχωράει έχοντας στο μυαλό του μια μόνο πιθανότητα κάθετος πραγματικότητα. ο misha αποκαμωμένος από την πολύμηνη φθορά της αναμονής και απροετοίμαστος να διαχειριστεί την κρίση, γυρνάει προς το μέρος του:

-θα του μιλήσεις?
-όχι ακόμα. θα περιμένω μέχρι την τρίτη.
-θα έρθω μαζί σου.
-δε χρειάζεται. θα πάρω τηλέφωνο μόλις μάθω.
-σίγουρα?
-σίγουρα.

όπως είχε υποσχεθεί, ο rob τηλεφώνησε. στα λόγια του, σαστισμένα κι αβέβαια, αποτυπώθηκε το τελευταίο σημάδι μιας αγάπης ιδανικής πλην ξοφλημένης. έτσι όπως στεκόταν μόνος του. τρίτη απόγευμα. έξω από τη μονάδα που έβγαλε το γρήγορο αποτέλεσμα.

για την απάτη της ιστορικής συνέχειας του έθνους [ξανά και ξανά]

[...] 'Το ελληνικό έθνος συγκροτείται σταδιακά ανάμεσα στο 1770 και το 1820, από μερίδες τριών εθνοπολιτισμικών κοινοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (Ρωμιών, Αρβανιτών, Βλάχων), υπό την ιδεολογική ηγεμονία του νεοελληνικού διαφωτισμού και υπό την ηγεσία τριών κοινωνικών κατηγοριών (λογίων, έμπορων, οπλαρχηγών). Η αρχική ασαφής και αμφίσημη ένταξη των πολλών διασαφηνίζεται υπό την πίεση των εξελίξεων και σφυρηλατείται στο καμίνι της Επανάστασης (1821-'29): Ελληνας γίνεται όποιος μετέχει στον Αγώνα. Στον αιώνα που θα ακολουθήσει (1830-1930) η διαδικασία θα ολοκληρωθεί εκ των άνω: Το κράτος, πλέον, με τους γνωστούς τρόπους που διαθέτει κάθε κράτος, με βία δηλαδή και ιδεολογία, θα ολοκληρώσει τη συγκρότηση του έθνους τόσο στο χώρο (προσαρτήσεις και κατακτήσεις εδαφών, αφομοιώσεις και ανταλλαγές πληθυσμών όσο) και κυρίως στο χρόνο: Διά χειρός Παπαρρηγοπούλου θα επιχειρηθεί το τιτάνιο έργο της γεφύρωσης αρχαίου και νέου Ελληνισμού. [...]

απόσπασμα από το άρθρο του Χάρη Αθανασιάδη,
'Έθνος και Σχολική ιστορία', Ελευθεροτυπία, 04/04/07

all in all, το κυρίαρχο εθνοκεντρικό discours ανανεώνεται και θωρακίζεται με το σχολικό εγχειρίδιο της ιστορίας. μια βολική προσαρμογή. ως παραχώρηση στους φοβικούς που απαιτούσαν δράμα. σουβλισμένο κωλαράκι αθανασίου διάκου δηλαδή και τζιτζιρισμένο μαλλί της ελληνίδας μάνας που σέρνει το μούλικο ενώ 'η σμύρνη μάνα καίγεται'. they like it that way. φόρα παρτίδα στα δωδεκάχρονα. ο ισμαήλ/κεμάλ/μουσταφά που ρουφάει το κατασκευασμένο εθνικό 'μας' αίμα. splatter, μίσος και τετρακόσια χρόνια esclavage. αλλά και μια εξωθεσμική παρέμβαση, ανάλογης έκτασης με αυτή που επιχειρήθηκε την εποχή που o παρασκευαίδης, ανάστατος έβαλε τα κολιέ του και πήρε τους δρόμους και τις πλατείες κραδαίνοντας τα λάβαρα με τις αγίες λαύρες. ανανέωση του κυρίαρχου εθνοκεντρικού discours όμως και για χάρη των ντεμί αντιεθνικιστών. των εισηγητών της κατακερματισμένης γνώσης και της καθεστωτικής παιδαγωγικής. όσων αντιπαρατάχθηκαν όχι με αφετηρία τη θεώρηση της ιστορίας [και] ως πεδίου ταξικού ανταγωνισμού [συνεπώς συχνά υπεράνω των εθνικών διαχωρισμών] αλλά υπερασπιζόμενοι την προτεινόμενη παραλλαγή της εθνικής αφήγησης ως ένα μεταμοντέρνο spin. για χάρη και των δύο λοιπόν συνεχίστε να διδάσκετε στα σχολεία σας τα παραμυθάκια περί 'εθνικής συνέχειας' και του 'αδιάσπαστου του ελληνισμού'[sic]. εγώ θα συνεχίσω να γαμιέμαι με τον ισμαήλ, τον κεμάλ και το μουσταφά. i like it that way.

φωτό: διαδήλωση της φεντερασιόν, του συνδικάτου των ελλήνων, εβραίων, τούρκων, αρμένιων και αρβανιτών στη θεσσαλονίκη, αρχές του εικοστού αιώνα.

all time fave

σαν σήμερα πριν απο 10 ακριβώς χρόνια, η kl. ήρθε πρωί πρωί από το σπίτι. αλείψαμε φυστικοβούτυρο, βάλαμε πολύ γάλα στο τσάι, περάσαμε στο καθιστικό και αρχίσαμε να τα λέμε [είχε κάτι τρεξίδια τότε, δε θυμάμαι τι...]. στην τηλεόραση mtv. δεκαπέντε λεπτά μετά χορεύαμε γύρω από το χαμηλό τραπέζι. ήταν το αγαπημένο μου video clip. [ever-ever-ever].

easter ow seven

andreas gursky

schiphol, 1994

at whitecube gallery [mason's yard, sw1] until 05.05

los angeles int'l, terminal four, 6:30 pm

πέντε ώρες αναμονή. η κίνηση κορυφώνεται. άνθρωποι, μηχανήματα και ροές ινφοσυστημάτων αλληλοτέμνονται στο μη-χώρο του αεροδρομίου. μαζί και οι λέξεις. κάποιες μου τραβάνε την προσοχή. όπως της γυναίκας με το ξεθωριασμένο τζην και το ρεβέρ. μιλάει στο γιό της που μοιάζει πια με 'αμερικανάκι': φοράει ένα άθλιο, γκρίζο tee κι έχει πετάξει κοιλιά.

- καλή επιτυχία. τι άλλο να πω? καλή επιτυχία...
[...]
- να με πάρεις τηλέφωνο μόλις φτάσεις θεσσαλονίκη.

ύστερα, χάνεται στο βάθος του διαδρόμου-τούνελ,
σκύβοντας αργά το κεφάλι.
βαραίνει η σκιά της.
σα σε προσευχή.
ή λυγμό.

[μάνα?]

the new zealand dispatches [end of]

ήθελα να γράψω πολλά, θα περιοριστώ στα βασικά # δεν έχω ξανακάνει τέτοιο ταξίδι # μαύρισα πολύ # δεν έχω δεί τόσο όμορφα μέρη. δεν υπήρχαν λέξεις # έβαλα τρία κιλά # ο ήχος και τα χρώματα των κυμάτων στην παραλία της oakura # το σεξ με τον m.: μια καλή ιδέα για το τι σημαίνει συζυγικό κρεβάτι [μεγαλώνεις] # μύρισα ειρηνικό [καλύτερο απο το να βλέπεις ή να ακούς, τελικά] #

τα επόμενα dispatches θα σας έρθουν από την ιαπωνία.
φιλάκια.

karangahape road

locals refer to karangahape road simply as 'k' road'. k' road is a round the clock busy spot and a point of reference for the alternative scene[s] in nz's real capital. boutiques, great second-hand and vintage shops [clothes, gifts, design, decoration etc.], historical buildings [mid-19th century that is], galleries and a good deal of asian restaurants make the place worth a visit. i bought a white leather tie and some pressies for people back home and have been eating at that malaysian for three consecutive days [means food was pretty good. also means that i was not bothered to look around for something better]. for the wee hours of the night, there is a cluster of gay places, close to where pitt street hits k' road. i 'd definetely recommend 'family'. it is a superb club with drag shows, not stictly 'gay' which makes it even cooler. while you are meeting the locals [a supa sexy mix of european kiwis, maoris, guys from the pacific- one was so cute but was picked up before i even got a chance to chat him up- and asian boys], prostitutes are hustling on the intersections of k' road and loads of drunk kiddies are begging for a spare fag. at the same time, others are just sleeping on the benches.

luved it!

turbulence: third auckland triennial 2007

i visited a couple of galleries in auckland which hosts the third triennal-2007. my pick is the 'long march' project which i found of particular relevance to the current transformations taking place in auckland, most notably the expansion of a dynamic chinese community and the use of space at the heart of the city. it is also a very distinct work as it debates the nature of chinese immigration, a hot topic in national agendas in asia-pacific and beyond. [ an extract from the triennial's site below]

No Chinatown

For the 2007 Auckland Triennial, the Long March - Chinatown will be brought to Auckland in a collaborative project with artists Kah Bee Chow and Daniel Malone entitled No Chinatown. The project takes a public minded approach by utilising public spaces not just as exhibitions sites, but also involving the contributions of many other individuals, communities and collectives as a vital part of the work. The metaphor of 'Chinatown' will be used to engage with the Triennial's curatorial theme of turbulence, and the subsequent dynamics of immigration, tourism and cultural diaspora raised in the process of globalisation. Within this framework Chinatown serves not as an illustration of identity politics or post colonial discourse, but rather, as a metaphorical site to explore general notions of performed and constructed identity, as well as focusing on the local context of Auckland, a city, which has been deemed a 'high-immigration' city.

No Chinatownwn will engage with the ambivalent social atmosphere, at times ambiguously, at times provocatively, around the relationship between Auckland and its Chinatown(s). Should Auckland have a Chinatown? Does Auckland in fact already have Chinatown(s)? What indeed constitutes a Chinatown or any (self) determined cultural identification with place? No Chinatown will raise these questions and the discursive space for any number of simultaneous answers, sometimes contradictory, acting as a catalyst to precipitate the emotional state of Auckland; at times lamenting a lack, or proposing an action, at others giving voice to confusion or resisting over-determination. It will engage in the Triennial's broad discourse around multiculturalism, as well as the unique context of Aotearoa New Zealand's bicultural geo-politic and the notion of Maori as Tangata Whenua (people of the land).

- Long March Project, Kah Bee Chow and Daniel Malone

the wellington dispatch, iii

the wellington dispatch, ii