στον τρόπο που κοιτάνε τα αγόρια του ειρηνικού τους λευκούς επισκέπτες βλέπεις το σημάδι της αποικιοκρατίας.
-fuck me terry, fuck me baby.
10.7.09
honolulu- ala moana beach park, 7:15 pm
Daddy Daddy. It was just like you said
Now that the living outnumber the dead.
Where I come from it's a long thin thread
Across an ocean. Down a river of red.
Now that the living outnumber the dead.
I'm one of many.
Now that the living outnumber the dead.
Where I come from it's a long thin thread
Across an ocean. Down a river of red.
Now that the living outnumber the dead.
I'm one of many.
Laurie Anderson, 'Speak my language'
εδώ, στα πόδια του βουνού που νίκησε τον ωκεανό, μπορώ να δω καθαρά. η προϊούσα εμπειρία είναι πια σώμα, η διατοπικότητα ελευθερία και φυλακή.
πατρίδα το χέρι μου πάνω στο χώμα που σκέπασε τον μπαμπά.
πατρίδα το χέρι μου πάνω στο χώμα που σκέπασε τον μπαμπά.
9.7.09
o'ahu island- north shore 11:05 am
a sudden sighting of land
JAMES COOK:
THE DISCOVERY OF THE HAWAIIAN ISLANDS
IN THE MORNING OF THE 18TH [JANUARY, 1778], AN ISLAND MADE ITS APPEAREANCE, bearing northeast by east; and soon after we saw more land bearing north and entirely detached from the former. Both had the appearance of being high land. At noon the first bore northeast by east, half east by estimation about eight or nine leagues distant. Our latitude at this time ws 21º 12' N. and longitude 200º 41'E. We had now light airs and calms, by turns; so that at sunset we were not less than nine or ten leagues from the nearest land.
On the 19th, at sunrise, the island first seen bore east several leagues distant. This being directly to windward, which prevented our getting near it, I stood for the other, which we could reach; and not long after discovered a third island in the direction of west-northwest, as far distant as land could be seen. We had now a fine breeze at east by north; and I steered for the east end of the second island, the nearest part being about two leagues distant.
At this time, we were in some doubt whether or no the land before us was inhabited; but this doubt was soon cleared up by seeing some canoes coming off from the shore toward the ships. I immediately brought to, to give them time to join us. They had from three to six men each; and on their approach we were agreeably surprised to find that they spoke in the language of the Otaheite and of the other islands we had lately visited. It required but very little address to get them to come alngside, but no entreaties could prevail upon any of them to come on board. I tied some brass medals to a rope and gave them to those in one of the canoes, who in return tied some smal mackerel to the rope as an equivalent. This was repeated; and some small nails or bits of iron, which they valued more than any other article, were given them. For these they exhanged some fish, and a sweet potato- a sure sign that they had some notion of bartering, or at least of returning one present for another. They had nothing else in their canoes except some large gourd shells and a kind of fishing net; but one of them offerred for sale the piece of stuff that we wore around his waist, after the manner of the other islands.
On the 19th, at sunrise, the island first seen bore east several leagues distant. This being directly to windward, which prevented our getting near it, I stood for the other, which we could reach; and not long after discovered a third island in the direction of west-northwest, as far distant as land could be seen. We had now a fine breeze at east by north; and I steered for the east end of the second island, the nearest part being about two leagues distant.
At this time, we were in some doubt whether or no the land before us was inhabited; but this doubt was soon cleared up by seeing some canoes coming off from the shore toward the ships. I immediately brought to, to give them time to join us. They had from three to six men each; and on their approach we were agreeably surprised to find that they spoke in the language of the Otaheite and of the other islands we had lately visited. It required but very little address to get them to come alngside, but no entreaties could prevail upon any of them to come on board. I tied some brass medals to a rope and gave them to those in one of the canoes, who in return tied some smal mackerel to the rope as an equivalent. This was repeated; and some small nails or bits of iron, which they valued more than any other article, were given them. For these they exhanged some fish, and a sweet potato- a sure sign that they had some notion of bartering, or at least of returning one present for another. They had nothing else in their canoes except some large gourd shells and a kind of fishing net; but one of them offerred for sale the piece of stuff that we wore around his waist, after the manner of the other islands.
James Cook and James King, A voyage to the Pacific Ocean, London, 1784.
7.7.09
san francisco- market st. 01:10 am
η όλη φάση ήτανε μάπα φαντάσου να 'μενα πιο πολλές μέρες ιούλιος μήνας και έκανε πουτσόκρυο τα μαγαζιά κλείνανε στις δύο δεν μπόρεσα να μπω σε club γιατί δεν είχα ταυτότητα και ο νόμος της καλιφόρνιας λέει αυτό απαιτεί σε ένα που έκατσα να πιώ ένα ποτό ήρθε μια νεαρή αδερφούλα και ζήτησε να μου πάρει δέκα λεπτά πίπα για είκοσι δολλάρια μόλις γύρισα το κεφάλι απ’ την άλλη άρχισε να με φτύνει υστερικά το sf moma απίστευτη απάτη στριμωγμένο ανάμεσα σε άλλα κτίρια με αδιάφορες εκθέσεις κι ένα πολύ μικρό καφέ με θολά τζάμια σε μια ταινία που πήγα στο gay film festival και την οποία παρουσίαζε ο ίδιος ο σκηνοθέτης μια ψιλοάπαρτη όπως όλες οι αγγλίδες το μισό θέατρο έφυγε μόλις άρχισαν να πέφτουν οι τίτλοι [!] κι οι ερωτήσεις που ακολούθησαν ήταν τόσο επιφανειακές που αναρωτιόμουν αν αυτό είναι το bastion της άλλης so to speak αμερικής προφανώς ναι το άλλο απίστευτο ήταν ότι στο θέατρο είχε μόνο λούγκρες γυναίκα ή νορμάλ άνδρα ούτε για δείγμα η αλήθεια είναι ότι το έβλεπες συχνά αυτό το κατάλαβα καλά τη μέρα που φόρεσα φόρμα και με κοιτούσαν κάτω αντί για το πρόσωπο απέναντι δε από τον κινηματογράφο castro εκεί που μεγαλουργούσε η ιδιαίτερα θα έλεγα άσχημος harvey milk υψώνεται μια τετραόροφη πολυκατοικία αποκλειστικά με ιατρεία της ειδικότητας hiv dermatologist oι γειτονιές του mission και του soma είναι γεμάτες κόσμο τύπου η ζωή μετά το new age με τα πατίνια τους και διάφορες άλλες μαλακίες που καβαλάνε για να ξεχωρίζουν κλίμα έντονα επαρχιωτικό και υπνώδες σαν c-class amsterdam το βράδυ στους κεντρικούς δρόμους της πόλης συναντάς ψυχικά διαταραγμένους μαύρους i wonder how the yes we can obama kinda shite impacts on their lives, άστεγους [λευκούς και μαύρους] και διάφορους latino και κινέζους οι πρώτοι συνήθως κοντοί με χοντρή μέση i am chasing the american dream in difficult times ολονών η φάτσα γράφει
στη βλάχα τούτη πόλη δεν αξίζει να πιείς ούτε μια γραμμή
6.7.09
san francisco- 16th st., 2:49 pm
μισώ την αμερική γιατί εδώ μαζεύτηκαν οι απελπισμένοι του κόσμου και βγάλανε μια πάστα ανθρώπων απεμπλουτισμένη από τις ίδιες της τις ρίζες.
*
αγαπώ την αμερική γιατί όλα στους δρόμους της μοιάζουν να είναι γραμμένα σε helvetica, τη γραμματοσειρά που στα χρόνια του μοντερνισμού μετέφερε την υπόσχεση για μια ζωή εύκολη και ήσυχη.
*
αγαπώ την αμερική γιατί όλα στους δρόμους της μοιάζουν να είναι γραμμένα σε helvetica, τη γραμματοσειρά που στα χρόνια του μοντερνισμού μετέφερε την υπόσχεση για μια ζωή εύκολη και ήσυχη.
8.2.09
5.2.09
31.1.09
16.1.09
istanbul beyoglu, 5:20 am
όταν κλείνουν τα μεγάλα gay μαγαζιά, το tek yon, το love, παλιότερα το seven floors, τα τρανσόμπαρα στα στενά, τα τουρκάκια hustlers περιμένουν απέξω και περνάν κατευθείαν στο ψητό. οι τουρίστες και οι άσχετοι, τυφλωμένοι/απελπισμένοι από την ομορφιά, τα πληρώνουν για να φύγουν μαζί. οι υπόλοιποι ξέρουν ότι, επειδή δεν έχουν λεφτά για ταξί, θα βολευτούν αν απλά τους πάρουν στο σπίτι και τους κεράσουν μια μπύρα. το δέρμα τους είναι τραχύ, τα χέρια τους άκαμπτα κι αν δεν έχεις ανοιχτήρι θα ανοίξουν τη μπύρα με τα δόντια τους. δε μιλάν αγγλικά, δε φοράν άρωμα, ούτε προφυλακτικό. το πρωί όταν ξυπνάνε, ντύνονται, σε φιλάνε στα χέρια και επιστρέφουν με το λεωφορείο στο μακρινό προάστιο.
τουλάχιστο ένας τους είχε τη μυρωδιά των προγόνων μου.
12.1.09
4.1.09
[on a grioty note]
Η αγκίδα
Το βράδυ που σκοτώσαν τον Λαμπράκη,
γυρνούσα από ένα ραντεβού.
"Τι έγινε;" ρώτησε κάποιος στο λεωφορείο.
Κανείς δεν ήξερε. Είδαμε χωροφύλακες
μα δε διακρίναμε τίποτε άλλο.
Πέρασαν τρία χρόνια. Ξανακύλησα
στην ίδια αδιαφορία για τα πολιτικά.
'Ομως το βράδυ εκείνο με ενοχλεί
σα μια ανεπαίσθητη αγκίδα που δε βγαίνει:
άλλοι να πέφτουν χτυπημένοι για ιδανικά,
άλλοι να οργιάζουν με τα τρίκυκλα,
κι εγώ ανέμελος να τρέχω σε τσαΐρια.
ντ. χριστιανόπουλος
αφιερωμένο στις [ιστο]λούγκρες φιλήσυχες πολίτες, που τις μέρες της εξέγερσης συνέχισαν το ψευδοσυνειδησιακό παραλήρημα για τo προσωπικό τους δραματάκι, το ποτάκι τους στο sodade, τη μουσικούλα τους, το δικαιωματάκι τους στο γάμο κτλ κτλ. αφιερωμένο στις [ιστο]λούγκρες φιλήσυχες πολίτες που τις μέρες που το κράτος χτυπούσε στο ψαχνό, βουτούσαν το earl grey στην τσαγιέρα τους και αναρωτιόνταν για τη φύση της βίας.
20.12.08
istanbul, taksim 2:40 pm
ι
πραγματοποιήθηκε η συγκέντρωση για την παγκόσμια μέρα μνήμης και αλληλεγγύης στην πλατεία ταξίμ από τετρακόσια περίπου άτομα. τηρήθηκαν δεκαπέντε λεπτά σιγής κάτω από δυνατή βροχή. διαβάστηκε/ μοιράστηκε κείμενο το οποίο άρχιζε με αναφορά στη δολοφονία του αλέξη γρηγορόπουλου και συνέχιζε με αναφορές στα θύματα της κρατικής βίας στην τουρκία. πολλοί συγκεντρωμένοι κρατούσαν σελίδες με ονόματα θυμάτων και είχαν βαμμένα τα πρόσωπά τους λευκά. φωνάχτηκαν συνθήματα και η συγκέντρωση διαλύθηκε ήσυχα.
η οργή του κόσμου-φωνή πάνω από τα σύνορα-με συγκίνησε.
η οργή του κόσμου-φωνή πάνω από τα σύνορα-με συγκίνησε.
8.12.08
Tα Εξάρχεια είναι παντού
Υπάρχουν αυτοί που μιλάνε και αυτοί που σιωπούν. Σιωπούν, μολονότι ο ρόλος τους είναι να διακινούν την πληροφορία και τον λόγο. Σιωπούν εκκωφαντικά και προφανώς ένοχα.
Ποιος θα το έλεγε ότι η ελληνική τηλεόραση των αλλεπάλληλων έκτακτων δελτίων, των ζωντανών συνδέσεων για ψύλλου πήδημα, της κρυφής κάμερας ακόμα-ακόμα, στην συντριπτική της πλειονότητα θα αποστερούνταν οικειοθελώς του κυριότερου όπλου της, της εικόνας και της χρονικής αμεσότητας, κρίνοντας άξια υποβαθμισμένης κάλυψης, σχεδόν καθ' όλο το πρώτο 24ωρο, μιαν είδηση (εν ψυχρώ φόνος εφήβου από αστυνομικό και κατόπιν εκτεταμένα επεισόδια) που έκανε τον γύρο του κόσμου;
Ποιος θα φανταζόταν ότι τα κανάλια που μετέδωσαν live ως και τον απόπλου του Στόλου για τα Ίμια, θα υιοθετούσαν, χάριν της "κοινωνικής ειρήνης", μια μάταιη, όπως μπορούμε να κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, τακτική αυτολογοκρισίας;
Ή μήπως η καθυστερημένη και επιλεκτική ροή της πληροφορίας, απλώς προέκυψε, ως άλλη Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα, εν αναμονή του (ανέφικτου) "δεσίματος" της επίσημης εκδοχής, της λείανσης των αντιφάσεων, της ένταξης του εξωφρενικού περιστατικού σε κάποιο εύπεπτο, οικείο σενάριο;
Αλλά βέβαια καλύτερα να σιωπούν οι μιντιακοί ταγοί μας, αφού τους προσπέρασαν αμείλικτα το youtube, τα μπλογκς και το πατροπαράδοτο "στόμα με στόμα". Καλύτερα να σιωπούν, αφού έτσι και αλλιώς, δεν ξέρουν για ποιο πράγμα μιλούν. Διότι θα χρειαζόταν μεγαλύτερη ειλικρίνεια και συνθετότητα σκέψης, από αυτήν στην οποία μας έχει συνηθίσει ο τηλεοπτικός λόγος, προκειμένου να μας εξηγήσουν ποιοι κατεβάζουν την οργή τους στους δρόμους και γιατί.
Να μας εξηγήσουν γιατί η "ιδιαιτερότητα" των Εξαρχείων μεταφέρθηκε στην Πάτρα, στο Αγρίνιο, στα Γιάννινα, στην Μυτιλήνη, στην Κομοτηνή, στον Βόλο και τη Λάρισα. Να μας εξηγήσουν πώς και οι συνήθεις "νεαροί αντεξουσιαστές" δεν ήταν τούτη τη φορά μόνο νεαροί ούτε μόνο αντεξουσιαστές, αλλά όμως ήταν απολύτως αποφασισμένοι να μην αφήσουν τα πεζοδρόμια, παρά τη μεγαλύτερη χημική επίθεση που δέχθηκε ποτέ η πόλη. Να μας εξηγήσουν γιατί, όπως μετέδωσε ο ΣΚΑΪ, οι κάτοικοι της ρημαγμένης λεωφόρου Αλεξάνδρας εκτόξευαν από τα μπαλκόνια τους στους αστυνομικούς κατάρες και λεμόνια. Θα χρειαζόταν λιγότερη αμνημοσύνη, για να ανασύρουν τα μίντια μέσα από την κατάπληξή τους λέξεις όπως "Κουμής-Κανελλοπούλου", "Καλτεζάς", "Τεμπονέρας", "πράσινα σταράκια", "απαγωγές Πακιστανών", "praetores urbani", "ιπτάμενη ζαρντινιέρα" ή να ανασκοπήσουν την (πλούσια σε αμαρτία και φιάσκο) ιστορία ειδικά του σώματος των Ειδικών Φρουρών.
Θα χρειαζόταν οξυδέρκεια μεγαλύτερη από αυτήν που εξασφαλίζει ο Αντουανέτειος αυτισμός τους, για συνειδητοποιήσουν ότι η σχέση ερεθίσματος και ανταπόκρισης μπορεί και να υπακούει κάποτε στη Θεωρία του Χάους, ιδίως όταν έχει συσσωρευθεί το κατάλληλο εκρηκτικό υπόστρωμα. Αφού, τι άλλο από εκρηκτικό είναι το υπόστρωμα μιας κοινωνίας όπου, αν πιστέψουμε τις μετρήσεις, η αίσθηση απουσίας προοπτικής δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από παρισινό προάστιο; Όπου την διαρκή υποβάθμιση των όρων ζωής των υπηκόων διανθίζουν νυχθημερόν κάθε λογής ταπεινώσεις από μικρούς και μεγάλους εκπροσώπους της εξουσίας; Όπου πολιτικές, οικονομικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες συνωμοτούν εις το φώς της ημέρας εναντίον της πρώτης γενιάς στα μεταπολεμικά χρονικά που θα έχει εγγυημένα χειρότερη μοίρα από αυτήν των γονέων της; Όπου οι "κρατικές κορυφές" φέρουν ως παράσημα την ανομία και την ατιμωρησία, καμαρώνοντας για τις βατοπεδινές και λοιπές πομπές τους;
Μπορούμε βέβαια, αντ’ αυτών, να εστιάσουμε στα αποκαΐδια που γέμισαν ξαφνικά τους δρόμους της πρωτεύουσας: αλλά τα αποκαΐδια δεν είναι σε θέση να μας πουν τίποτε και, όταν εμφανίζονται, είναι ήδη αργά. Ας απωθήσουμε λοιπόν τα ενοχλητικά ερωτήματα. Χιλιοπαιγμένη ας συνεχίζει η κασέτα: "λίγοι επίορκοι", "θα αποδοθούν οι ευθύνες στο ακέραιο", "καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου και αν προέρχεται", "οι παραιτήσεις δεν έγιναν δεκτές", "ποιοι υποκινούν τους κουκουλοφόρους". Ίσως δε να χρειασθεί να σπεύσει και ο Πρωθυπουργός στο Πεντάγωνο, ντυμένος με μπουφάν, όπως στις περσινές πυρκαγιές. Τουλάχιστον σε αυτή την περίπτωση η περιβολή του δεν θα είναι εκτός εποχής...
Ποιος θα το έλεγε ότι η ελληνική τηλεόραση των αλλεπάλληλων έκτακτων δελτίων, των ζωντανών συνδέσεων για ψύλλου πήδημα, της κρυφής κάμερας ακόμα-ακόμα, στην συντριπτική της πλειονότητα θα αποστερούνταν οικειοθελώς του κυριότερου όπλου της, της εικόνας και της χρονικής αμεσότητας, κρίνοντας άξια υποβαθμισμένης κάλυψης, σχεδόν καθ' όλο το πρώτο 24ωρο, μιαν είδηση (εν ψυχρώ φόνος εφήβου από αστυνομικό και κατόπιν εκτεταμένα επεισόδια) που έκανε τον γύρο του κόσμου;
Ποιος θα φανταζόταν ότι τα κανάλια που μετέδωσαν live ως και τον απόπλου του Στόλου για τα Ίμια, θα υιοθετούσαν, χάριν της "κοινωνικής ειρήνης", μια μάταιη, όπως μπορούμε να κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, τακτική αυτολογοκρισίας;
Ή μήπως η καθυστερημένη και επιλεκτική ροή της πληροφορίας, απλώς προέκυψε, ως άλλη Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα, εν αναμονή του (ανέφικτου) "δεσίματος" της επίσημης εκδοχής, της λείανσης των αντιφάσεων, της ένταξης του εξωφρενικού περιστατικού σε κάποιο εύπεπτο, οικείο σενάριο;
Αλλά βέβαια καλύτερα να σιωπούν οι μιντιακοί ταγοί μας, αφού τους προσπέρασαν αμείλικτα το youtube, τα μπλογκς και το πατροπαράδοτο "στόμα με στόμα". Καλύτερα να σιωπούν, αφού έτσι και αλλιώς, δεν ξέρουν για ποιο πράγμα μιλούν. Διότι θα χρειαζόταν μεγαλύτερη ειλικρίνεια και συνθετότητα σκέψης, από αυτήν στην οποία μας έχει συνηθίσει ο τηλεοπτικός λόγος, προκειμένου να μας εξηγήσουν ποιοι κατεβάζουν την οργή τους στους δρόμους και γιατί.
Να μας εξηγήσουν γιατί η "ιδιαιτερότητα" των Εξαρχείων μεταφέρθηκε στην Πάτρα, στο Αγρίνιο, στα Γιάννινα, στην Μυτιλήνη, στην Κομοτηνή, στον Βόλο και τη Λάρισα. Να μας εξηγήσουν πώς και οι συνήθεις "νεαροί αντεξουσιαστές" δεν ήταν τούτη τη φορά μόνο νεαροί ούτε μόνο αντεξουσιαστές, αλλά όμως ήταν απολύτως αποφασισμένοι να μην αφήσουν τα πεζοδρόμια, παρά τη μεγαλύτερη χημική επίθεση που δέχθηκε ποτέ η πόλη. Να μας εξηγήσουν γιατί, όπως μετέδωσε ο ΣΚΑΪ, οι κάτοικοι της ρημαγμένης λεωφόρου Αλεξάνδρας εκτόξευαν από τα μπαλκόνια τους στους αστυνομικούς κατάρες και λεμόνια. Θα χρειαζόταν λιγότερη αμνημοσύνη, για να ανασύρουν τα μίντια μέσα από την κατάπληξή τους λέξεις όπως "Κουμής-Κανελλοπούλου", "Καλτεζάς", "Τεμπονέρας", "πράσινα σταράκια", "απαγωγές Πακιστανών", "praetores urbani", "ιπτάμενη ζαρντινιέρα" ή να ανασκοπήσουν την (πλούσια σε αμαρτία και φιάσκο) ιστορία ειδικά του σώματος των Ειδικών Φρουρών.
Θα χρειαζόταν οξυδέρκεια μεγαλύτερη από αυτήν που εξασφαλίζει ο Αντουανέτειος αυτισμός τους, για συνειδητοποιήσουν ότι η σχέση ερεθίσματος και ανταπόκρισης μπορεί και να υπακούει κάποτε στη Θεωρία του Χάους, ιδίως όταν έχει συσσωρευθεί το κατάλληλο εκρηκτικό υπόστρωμα. Αφού, τι άλλο από εκρηκτικό είναι το υπόστρωμα μιας κοινωνίας όπου, αν πιστέψουμε τις μετρήσεις, η αίσθηση απουσίας προοπτικής δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από παρισινό προάστιο; Όπου την διαρκή υποβάθμιση των όρων ζωής των υπηκόων διανθίζουν νυχθημερόν κάθε λογής ταπεινώσεις από μικρούς και μεγάλους εκπροσώπους της εξουσίας; Όπου πολιτικές, οικονομικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες συνωμοτούν εις το φώς της ημέρας εναντίον της πρώτης γενιάς στα μεταπολεμικά χρονικά που θα έχει εγγυημένα χειρότερη μοίρα από αυτήν των γονέων της; Όπου οι "κρατικές κορυφές" φέρουν ως παράσημα την ανομία και την ατιμωρησία, καμαρώνοντας για τις βατοπεδινές και λοιπές πομπές τους;
Μπορούμε βέβαια, αντ’ αυτών, να εστιάσουμε στα αποκαΐδια που γέμισαν ξαφνικά τους δρόμους της πρωτεύουσας: αλλά τα αποκαΐδια δεν είναι σε θέση να μας πουν τίποτε και, όταν εμφανίζονται, είναι ήδη αργά. Ας απωθήσουμε λοιπόν τα ενοχλητικά ερωτήματα. Χιλιοπαιγμένη ας συνεχίζει η κασέτα: "λίγοι επίορκοι", "θα αποδοθούν οι ευθύνες στο ακέραιο", "καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου και αν προέρχεται", "οι παραιτήσεις δεν έγιναν δεκτές", "ποιοι υποκινούν τους κουκουλοφόρους". Ίσως δε να χρειασθεί να σπεύσει και ο Πρωθυπουργός στο Πεντάγωνο, ντυμένος με μπουφάν, όπως στις περσινές πυρκαγιές. Τουλάχιστον σε αυτή την περίπτωση η περιβολή του δεν θα είναι εκτός εποχής...
κατάληψη της ελληνικής πρεσβείας στο λονδίνο
σήμερα το πρωί λίγο μετά τις 9:30 καταλήφθηκε η είσοδος και ο περιβάλλων χώρος της ελληνικής πρεσβείας στο λονδίνο σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κρατική δολοφονία του αλέξανδρου γρηγορόπουλου στην αθήνα. η πρεσβεία εκκενώθηκε από το προσωπικό της αν και ο πρέσβης έμεινε μέσα κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης. κατέβηκε η ελληνική σημαία, κάηκε και αντικαταστάθηκε από μια μαυροκόκκινη που έμεινε εκεί για πέντε ώρες.
η μαυροκόκκινη στον ιστό της πρεσβείας
γενικευμένη αστυνομική κινητοποίηση έγινε πολύ αργότερα καθώς σήμερα το πρωί είχε γίνει και εισβολή από ακτιβιστές στο αεροδρόμιο του stansted ενάντια στην επέκταση του αεροδιαδρόμου. ο δρόμος αργότερα αποκλείστηκε και από τις δύο πλευρές και οι διαδηλωτές έσπασαν σε τέσσερα κομμάτια, με τον κύριο όγκο- περίπου 40- να παραμένει στην είσοδο.βρετανοί μπάτσοι σε ελληνικό έδαφος [διπλωματικό άσυλο]
έγιναν δύο συλλήψεις στις 10 και μισή περίπου το πρωί και με την αποχώρηση άλλες τρείς συλλήψεις. φωνάχτηκαν συνθήματα ['το αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει', 'η αλληλεγγύη όπλο των λαών, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών']. το γεγονός καλύφθηκε από το bbc-έχει αναρτήσει σχετικό video στο site του, από το sky ενώ παρόντες ήταν και ανταποκριτές ελληνικών εφημερίδων. παράσταση για τις συλλήψεις έγινε το απόγευμα στο αστυνομικό τμήμα του charing cross ενώ κανονίστηκε νομική βοήθεια για τους συλληφθέντες.26.11.08
23.11.08
tallinn, toompea 11:20 pm
πήρα τηλέφωνο τον misha ήταν στο σπίτι στο lasnamäe σε μισή ώρα έφτασε στο ξενοδοχείο κάναμε χαζές ερωτήσεις ο ένας στον άλλο τύπου ты актив или пассив? σα να μην είχαμε πρωτογνωριστεί στο παλιό gravity club πιτσιρίκι αυτός ε και εγώ πιτσιρίκι ήμουνα έβγαλε τα φακελλάκια lubricant γαμηθήκαμε δυνατά σε λίγο καιρό δε θα μπορώ να τα κάνω πια όλα αυτά.
18.11.08
την παρασκευή θα πάμε στη συναυλία της έλσα σοάρεζ μια τροπική φωνή χα μέσα στα χιόνια το παράδοξο δεν είναι αυτό ο καιρός άλλωστε θα είναι προβλεπόμενος για την εποχή είναι που μες στα χρόνια τα κάνουμε αυτά με έναν τρόπο habitual και εγκρατή ενώ σα χθες ακόμα έψαχνα το δρόμο που βγάζει από το λιμάνι στο ξενοδοχείο
'γέρασες γέρασα'.
27.10.08
αλεξανδρούπολη, 10:20 μμ
στην πτέρυγα της αιματολογικής στοιβαγμένα περιστατικά πολυσύλλαβες αρρώστιες δεν τις καταλαβαίνεις μισοί έλληνες μισοί τούρκοι στους θαλάμους άγιοι ανάργυροι γιώτα σίγμα χι σίγμα τα χείλη καλυμμένα με μάσκες μιας χρήσης στην πτέρυγα της αιματολογικής μόνο τα βλέμματα μιλάν την ίδια γλώσσα.
1.6.08
Subscribe to:
Posts (Atom)
