the auckland dispatch, ii

the auckland dispatch, i

at the very last page

it appears that i have a very strong recollection of the sixth grade of the primary school these days. one of my favourite habits back then, was to intensively study the geography book. it was a rather dull textbook, with a greyish cover and uninspired pictures of the world, ie the pyramids in egypt, the statue of liberty, the great wall of china, the niagara falls and this kinda stuff.

the last chapter however briefly covered oceania, a remote and, to my imagination, mysterious continent. i still remember the last two pages of the book. on the right-hand page, a violent eruption of a geyser under a glorious sun. on the left-hand page, hilly meadows, green and serene, and a herd of sheeps crossing through, little spots on the deep green scenery. i was captivated by the contadiction of the images and allured by the mystery of a land remote and, seemingly, so different.




years passed by and one evening adrian noticed that i 'd stuck up an ad on the surface of the cupboard. i tore it off a magazine. a dormant volcano and a calm lake spreading throughout the rest of the picture. a very inviting image of the new zealand tourist board...

-nice photo, he said
-nice place to go to, i replied. and you know what? one day i will.


it is a real wonder how time is shaping up our plans, desires and destiny [provided that the latter exists, anyway]. and i really don't know whether i will ever manage to figure this out.

what i know though, is that the plane this morning arrived on time, the weather is warm although quite humid, and i am finally standing here.

at the

very last page

of the

geography book.

[just arrived: ^satellite image of auckland international airport]

five things i was meant to mention about myself but i never came round to it

πρώτα ήρθε η πρόσκληση του mauve, μετά το post της λολίτας [και το πιο απλό, το δίνει τόσο όμορφα] και το sister blog της discolata κι η fellow ταξιδιάρα ψυχή, η fiery fairy:





1. τον τελευταίο μήνα των σπουδών μου στην ολλανδία τα έσπαγα κάθε βδομάδα. σα να ήξερα ότι τελείωνα και δε θα ξαναγυρνούσα. αποτέλεσμα ο λογαριασμός στην τράπεζα είχε πιάσει πάτο. έβγαλα εισιτήριο με λεωφορείο για γερμανία. αφετηρία amsterdam. τελικά, με βόλευε περισσότερο να το πάρω από τη χάγη από όπου και τελικά έφτασα και περίμενα στη στάση, έξω από τον den haag cs. o οδηγός όμως, δε με δέχτηκε πάνω γιατί το εισιτήριο έγραφε amsterdam και είχα χάσει, λέει, τη θέση μου. κι ήταν αμετάπειστος, ιδίως αφού πήρε το 'οκ' από τα κεντρικά. πέρα από την ξεφτίλα να παρακαλάς έναν κουφιοκέφαλο οδηγό της χώρας της μαγιονέζας, μ' είχε πιάσει κι απελπισία. δεν είχα καν χρήματα να πάρω το τραίνο της επιστροφής για το σπίτι. μια μαύρη κυρία που είχε δει το σκηνικό μου έδωσε μια πρόχειρη συμβουλή και ετοιμάστηκε να φύγει. προσπάθησα να την κρατήσω εκεί, να της εξηγήσω...ξεστόμισα τελικά ότι δεν είχα πει ποτέ μου μέχρι τότε:

'χρειάζομαι λεφτά για να γυρίσω σπίτι μου. μπορείτε να μου δώσετε?'

[μην κρίνεις ποτέ αυστηρά αυτόν που απλώνει το χέρι ζητώντας βοήθεια. δίνε πάντα, όσο μπορείς]

2. [ta-dah ta-dah ta-dah ta-daaaaah *commercial break*]

μια δεκαετία τώρα φοράω αποκλειστικά new balance. συνήθως κάθε χειμώνα δύο ζευγάρια [το ένα μόνο για το γυμναστήριο]. όταν φθείρονται τα πετάω και ψάχνω το επόμενο μοντέλο. αυτό το χειμώνα φοράω ένα μαύρο πορτοκαλί, 573, made in england. για το γυμναστήριο έχω ένα μαύρο κόκκινο, καστόρ. 'new balance' είναι συνώνυμο του comfort και του 'πάω παντού'.

[end of commercial break]

3. στη ζωή μου λιποθύμησα μια φορά. ήταν μια προγραμματισμένη επίσκεψη στον παππού που έλιωνε από την αρρώστια. μέρες προετοιμαζόμουνα. να μη δείξω ανησυχία ή πόνο. μόνο αισιοδοξία και ότι όλα θα πάνε καλά. μπαίνω μέσα στο δωμάτιο, τα δόντια μου κόντευαν να σπάσουν από την πίεση. με δυσκολία έβγαινε η φωνή του όταν με ρώτησε αν είμαι καλά. πάω να του πω 'όλα καλά, παππού. εσύ τι κάνεις?', κι όπως πάει να βγεί η πρώτη λέξη, σωριάζομαι κάτω. ήρθε η νοσοκόμα. 'αντι να τη φωνάζουμε για μένα, τη φωνάζουμε για σένα' μου είπε, με φωνή και μάτια εύθραυστα. και γέλασε. μια στιγμούλα μόνο. η τελευταία φορά που τον είδα να γελά.

4. το μεγαλύτερο λάθος που έχω κάνει ήταν να πάω στο στρατό. ας πούμε ότι ήταν ένα λάθος, μμμμ..., στρατηγικής. ο στρατός όμως ήταν και ένα απο τα πιο dramatic u-turns μέχρι σήμερα. ποιός θεός ήθελα να 'ξερα με φώτισε και ήμουν εντελώς out απο την πρώτη στιγμή. έ μια σειρά, από αυτά τα παιδιά που δεν ξέρουν να βάζουν την υπογραφή τους ή να γράψουνε 'τάγμα', μου είχε πει, σε φάση 'τώρα σε στρίμωξα':

- έλα ρ' συ, παραδιέξ' του, είναι η πικρηή αληήθεια,..αφού είσι πούστης.
- αχ καλέ μου, είναι η αλήθεια,.... αλλά δεν είναι καθόλου πικρή.

οι 'κρυφές' μένανε αγάμητες πλην 'αξιοπρεπείς'. γλείφανε τον δίκα και τα άλλα καραβάνια [που ούτε να τα έφτυνα]. αυτοί τους εμπιστεύονταν πόστα. η κατάρα του reich να σας κυνηγάει πάντα α-ν-ό-η-τ-ε-ς κ-ρ-υ-φ-έ-ς.

[θυμάμαι έμπαινε ο γιώργος και με χούφτωνε μπροστά στον διευθυντή. ακουγόταν ένα δυνατό 'χλάπ'. αυτός έλεγε:
-ρε μαλάκες τι ήταν αυτό?
-αααα, πεταγόμουν εγώ, με το γιώργο κύριε διευθυντά έχουμε μια ιδιαίτερη σχέση [χαμογελάκι].

ήταν ακομπλάριστος ο 'κύριος διευθυντής' και δεν τον πείραζε καθόλου. με εμπιστευόταν στη δουλειά. εύχομαι να είναι καλά κι αυτός και ο γιώργος. το πιο σέξυ μωρό της θητείας μου, με τον ροζαλί βορειοελλαδίτικο πούτσο.]

5. όταν ταξιδεύω αρχίζω να μελετώ τον προορισμό μου μήνες πριν. διαβάζω οδηγούς, βλέπω σχετικές ταινίες, ρωτάω κόσμο που έχει πάει κτλ κτλ. φτάνοντας εκεί, όλα αυτά περνάνε σε δεύτερο πλάνο, άλλες φορές σβήνονται εντελώς. μάτια που ζητάνε. ένα βολικό παγκάκι με θέα. τα φώτα του λιμανιού. βόλτα, χειμωνιάτικα στη παραλία στην κω. τα δάχτυλα που μου χάρισαν ένα πετράδι, κυριακάτικο απογευματάκι, στο corniche της αλεξάνδρειας.

τουλάχιστον.
πέντε.
θέλω.
να μάθω.
για

: αλχημιστή
: love is porn
: 3 parties a day
: mirandolina
: alex a

[!]

jane campion [1989] an angel at my table

τα φτεράκια σου κάνε τουρμπίνες

[όλα θα πάνε καλά, μικρό μου]

peter jackson [1994] heavenly creatures

κράιστ τσέρτς [christchurch], νέα ζηλανδία. δεκαετία του 50 σε αποικιακo-βικτωριανές αποχρώσεις. η pauline και η juliet, ταιριάζουν στη βάση της διαφορετικότητάς του προς τα άλλα κορίτσια του σχολείου. η juliet, εξαιρετικά μορφωμένη, εκρηκτική, θαρραλέα. η pauline εσωστρεφής, έξυπνη, πεισματάρα. η φιλία τους στεριώνει σε ένα σύμπαν από φανταστικούς ήρωες, πύργινα βασίλεια, τραγούδια του mario lanza, τελετές και δοξασίες που αρχίζουν από τις ίδιες και καταλήγουν στον 'τέταρτο κόσμο'. ένα μέρος σαν τον παράδεισο, μόνο πολύ καλύτερο 'γιατί δεν έχει χριστιανούς', όπως λέει η juliet. στην πορεία έρχεται και τo δέσιμο των κοριτσιών [η ξεγνοιασιά της εφηβείας, μόνες με λευκά εσώρουχα στο δάσος] και οι δοκιμασίες. η juliet εισάγεται στο νοσοκομείο για τη φυματίωση που την ταλαιπωρεί από μικρή. η σχέση των κοριτσιών ερωτική πλέον προκαλεί την παρέμβαση του πατέρα της juliet. μιλάει στους γονείς της pauline και τους συνιστά να ζητήσουν τη βοήθεια ψυχίατρου. αυτός με τη σειρά του θα διαγνώσει 'ομοφυλοφιλία'. οι γονείς της juliet, αποφασίζουν να τη στείλουν στη θεία της στη νότιο αφρική και να διακοπεί έτσι η σχέση της με την pauline. τα κορίτσια απελπισμένα προσπαθούν να βρούν τρόπο να φύγουν μαζί στο hollywood και να πουλήσουν τα σενάριά τους, βασισμένα στην αλληλογραφία τους και τον πλούσιο φανταστικό τους μικρόκοσμο. η pauline όμως δε μπορεί να βγάλει διαβατήριο. στην απελπισία τους, εμπόδιο τους φαίνεται η μητέρα της pauline, που σε όλη την ταινιά σκιαγραφείται ως εργατική και στοργική, αν και στενόμυαλη. μάταια πιστεύουν πως αν βγεί από τη μέση...

ο p. jackson κατέγραψε πιστά την ιστορία ως προς το τελικό της στάδιο, τήρησε τις ομοιότητες με τα πρόσωπα και τα γεγονότα, έδωσε όμως τη δική του ερμηνεία για τις προσωπικές δυναμικές που οδήγησαν σε ένα απο τα συγκλονιστικότερα εγκλήματα στην ιστορία της χώρας. στο τέλος το εφηβικό ανεκπλήρωτο σφραγίζεται με αίμα και το σφύριγμα του φουγάρου ενός πλοίου που φεύγει.

a love that dares not to speak its name [φωτό εποχής]:
pauline parker+juliet hulme,
16 και 15 αντίστοιχα, στο christchurch, κατα τη διάρκεια της δίκης.

jane campion [1993] the piano

[ξανα-] βλέπω ταινίες από τη χώρα του 'μακριού, λευκού σύννεφου'. πιάνο, 1993. πρώτη γυναίκα σκηνοθέτις που κερδίζει το 'χρυσό φοίνικα'. ευλαβικό κεντράρισμα στη γυναικεία υποκειμενικότητα. ένα λυρικό τέλος με ένα σχετικά ασαφές settlement. διαπίστωσα τις προάλλες πόσο ισορροπημένα η campion πλαισίωσε μια γυναικεία παρουσία με κάδρα βαριά: [αντιστικτικά] την πατριαρχική βία, την ιστορία της χώρας της [υπο το πρίσμα του ανταγωνισμού ευρωπαίων-μαόρι], τη σχέση της μάνας με την κόρη, την αποικιοκρατική οργάνωση, τον πολιτικό αγώνα πάνω σε ένα [γυναικείο] σώμα και άλλα θέματα, ίσως πιο δευτερεύοντα. ντυμένα όλα με μια goth ονειρική ποιότητα, στη μουσική και τη φωτογραφία. πέρασαν χρόνια, η ταινία είναι πια ένα αγαπημένο 'classic'.

^'the heart asks pleasure first' , michael nyman [για τον rare]

photographer to the tsar

φιλοδοξία του σεργκέι προκούντιν-γκόρσκι [Сергей Прокудин-Горский] ήταν μέσα απο την τέχνη του να δώσει χρώμα στην πολυμορφία της ρωσίας των αρχών του εικοστού αιώνα. μετέδωσε τον ενθουσιασμό του στον τσάρο νικόλαο τον δεύτερο ο οποίος τον εφοδίασε με ένα βαγόνι-θάλαμο εμφάνισης και ειδικές άδειες για να έχει πρόσβαση σε όλες τις περιοχές της αυτοκρατορίας. ο προκούντιν μετά από χρόνια συστηματικών καταγραφών, άφησε πίσω του ένα αρχείο από χιλιάδες φωτογραφίες της προεπαναστατικής ρωσίας. με αφετηρία τις σπουδές του ως χημικός ανέπτυξε τη δική του τεχνική: τραβούσε πρώτα τρεις μονοχρωμικές φωτογραφίες και με το κατάλληλο χρωματισμένο φως, κατάφερνε με την επεγεργασία τους, να ξαναδημιουργεί τα πραγματικά σκηνικά χρώματα.

καθώς οι πρώτες λήψεις γινόταν με κάποια μικρή διαφορά χρόνου για να αλλάξει τα φίλτρα, κάποια από τα αντικείμενά του μετακινούνταν. αυτές οι αλλαγές αποτυπώνονταν στην τελική εικόνα δημιουργώντας σε μερικές ένα μυστηριακό 'ghost effect', σημάδια της προηγούμενης παρουσίας του αντικειμένου στο χώρο. ανάμεσα σε μια μεγάλη ποικιλία φωτογραφιών [με θέματα την αρχιτεκτονική, την εργασία, τις μεταφορές, φυσικά τοπία κ.α.] επέλεξα τις φωτογραφίες που αποδίδουν την εθνική ποικιλομορφία της ρωσίας των αρχών του εικοστού αιώνα. ένα μωσαϊκό εθνικοτήτων που δεν το άγγιξαν οι διαδικασίες εθνικής συγκρότησης που κορυφώθηκαν στη δυτική και κεντρική ευρώπη τον προηγούμενο αιώνα. όλες είναι τραβηγμένες από το 1909 ως το 1915. με την επανάσταση ο προκούντιν εγκατέλειψε τη ρωσία αρχικά για τη νορβηγία και στη συνέχεια τη μ. βρετανία και τη γαλλία. πέθανε στο παρίσι το 1944.

εβραιόπουλα με το δάσκαλό τους. σαμαρκάνδη [σημερινό uzbekistan]

ελληνίδες και έλληνες σε φυτεία τσαγιού στους παραθαλάσσιους λόφους της chakva [σημερινή γεωργία]

σουνίτης μουσουλμάνος με παραδοσιακή στολή. dagestan

εξοχή κοντά στη λευκή λίμνη, βόρεια ευρωπαική ρωσία

ο εμίρης της bukhara, alim khan

χωρικές προσφέρουν πιάτα με μούρα. κίριλοφ

τουρκμένος καμηλιέρης

στοιχεία+εικόνες: wikipedia, library of congess

η βαριά σκιά της ιστορίας

προλάβαμε στο κλείσιμο την έκθεση για την ευρωπαϊκή φωτογραφία στον εικοστό αιώνα. δύο με δυόμιση ώρες για να τη δούμε. οι επιμελητές ακολούθησαν την ασφαλή οδό, μια σχετικά γραμμική δηλαδή 'αφήγηση' που έμοιαζε με χρονολόγημα. ενδιαφέρον είχαν:

• η ακτινογραφία του εβραΐκού ghetto στο lodz της πολωνίας με την αντίθεση ανάμεσα στην καλοζωία όσων συνεργάστηκαν με τους ναζί [η ελίτ του τοπικού ισραηλίτικου συμβουλίου] και την ωμή απεικόνιση της πραγματικότητας των υπολοίπων [στιγματισμός, καθημερινή ταπείνωση και απελάσεις... φωτογραφίες σκληρές]. οι μηχανισμοί που σπρώχνουν ένα απειλούμενο θύμα στην επιβίωση, τόνιζε το σχετικό σημείωμα για την περίπτωση του henryk ross.
  
• το 'κόκκινο' του μπορίς μιχαήλωφ [αίμα, κόκκινα χείλη, κόκκινα πουλόβερ, σοβιετικά mega banners, τριαντάφυλλα, κονκάρδες και μεθυσμένα μάγουλα τράβηξαν τον κόσμο πάνω στις φωτογραφίες. κορυφαίος documentarist, εικόνες γεμάτες ιστορία]
  
• το παρισινό 'περιθώριο' από τον brassai.
  
• η σύνδεση του προσωπικού χρόνου με την ιστορία στα slides της anieles strba [η υπόκωφη techno να δένει άψογα].
• τα οικεία κλιπσάκια και σέλο-τέιπ που κρατούσαν τις φωτογραφίες του tillmans στην αναπαραγωγή της βερολινέζικης έκθεσης του 'markt' ['τα σύνορα δε χωρίζουν τους λαούς, χωρίζουν τους φτωχούς από τους πλούσιους' έγραφε ο τοίχος μιας φωτογραφίας της εγκατάστασης].
  

ξεχώρισα [για διαφορετικούς λόγους την κάθε μία] :

nana, 1965

christer strömholm
[1918, stockholm-2002, stockholm]

linda with sushi, 1994

annelies strba
[1947, zug, switzerland- lives and works in richterswil and amden, switzerland]

untitled, 1980

viktor kolar
[1941, ostrava, czechoslovakia- lives and works in ostrava]

my amsterdam

ed van der elsken
[1925, amsterdam-1990, edam, the netherlands]







ineta and aigars macs, 1985

inta ruka
[1958, riga, latvia- lives and works in riga]

far off the origin: the greeks in new zealand

Οι Έλληνες στο catering business: the 'Golden Gate' milk bar στο Courtenay Place, ιδιοκτησίας Peter Bares. Wellington, 1950.

Tα μέλη της ελληνικής κοινότητας της Νέας Ζηλανδίας (ελληνόφωνοι, συνήθως μέλη της ελληνορθόδοξης εκκλησίας) προήλθαν όχι μόνο από την Ελλάδα αλλά και από την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Τουρκία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την πρώην Γιουγκοσλαβία και τη Ρωσία. Οι πρώτοι Έλληνες έφτασαν τον δέκατο ένατο αιώνα ψάχνοντας για χρυσό. Οι περισσότεροι επέστρεψαν, κάποιοι όμως παρέμειναν. Από το 1890 ως το 1914, δούλευαν ως ψαράδες, κάνανε δουλειές του δρόμου ή άνοιξαν εστιατόρια στο Auckland, το Wellington και το Dunedin. Όσοι ορθοποδήσανε καλέσανε τις οικογένειες τους από περιοχές όπως η Ιθάκη, η Κεφαλλονιά, η Αιτωλοακαρνανία και η Λέσβος. Mετανάστες από την Ιθάκη και την Κεφαλλονιά εγκαταστάθηκαν στο Βόρειο (New Plymouth, Feilding, Palmerston North, Dannevirke, Napier, Hastings) και στο Νότιο Νησί (Ashburton, Temuka, Timaru, Waimate, Ōamaru).

Tο πρώτο ελληνικό σχολείο(και η πρώτη ελληνίδα δασκάλα, Λευκοθέα Αμπατζή): Wellington,1939.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αυξήθηκε το μεταναστευτικό ρεύμα προς τη Νέα Ζηλανδία. Κάποιες Ελληνίδες έφτασαν εκεί ως νύφες νεοζηλανδών στρατιωτών* που πολέμησαν στην Ελλάδα ενώ βετεράνοι του πολέμου φρόντισαν να εγκατασταθούν στη Νέα Ζηλανδία Έλληνες σύντροφοί τους από τη Μάχη της Κρήτης. Το 1951 έφτασαν επίσης χίλιοι Έλληνες πρόσφυγες που δούλεψαν σε υδροηλεκρτικά έργα και τη βαριά βιομηχανία.

Fresh off the boat: χώρος υποδοχής Pahiatua, 1951.

Από το 1962 ως το 1964, 267 νεαρές γυναίκες από την Κρήτη έφτασαν για να απασχοληθούν σε νοσοκομεία και ξενοδοχεία. Αυξημένες εισροές Ελληνοκυπρίων υπήρξαν και το 1974 λόγω των γεγονότων της Κύπρου. Το 1981, 50 κρητικές οικογένειες εγκαταστάθηκαν στη Νέα Ζηλανδία ως κίνηση ευγνωμοσύνης για τη βοήθεια που προσέφεραν σε νεοζηλανδούς στρατιώτες στον πόλεμο.

Eκδήλωση τιμής για τους άνδρες του νεοζηλανδέζικου τάγματος : Γαλατάς Κρήτης, 29.09.1945.

Eργασία-Πολιτισμός

Η επιβίωση ήταν μια μεγάλη πρόκληση για τους πρώτους μετανάστες. Αγρότες, εστιάτορες, τσαγκάρηδες ήταν οι πρώτες ασχολίες, ενώ άλλοι ανοίξανε fish-and-chips shops και milk bars. Στη συνέχεια οι καλύτερες συνθήκες ζωής και η εκπαίδευση βοήθησαν στην ταξική ανέλιξη των Ελλήνων που άρχισαν να αποκτούν γη και ακίνητα, ενώ μερικοί σταδιακά επένδυσαν στο property development. Η περιοχή του Μt. Victoria στο Wellington αποτέλεσε το κέντρο της ελληνικής κοινότητας για μεγάλο διάστημα. Πρόσφατα έχει μεταφερθεί περισσότερο στη συνοικία Μiramar. Eλληνικοί οργανισμοί (εκκλησία, εφημερίδες, ραδιόφωνο, τοπικές ενώσεις, αθλητικοί σύλλογοι κτλ.) αποτέλεσαν παραδοσιακά θεσμούς κοινοτικής συνοχής. Ο χρόνος, η απόσταση και οι διακοινοτικοί γάμοι (intermarriage) έχουν φθείρει τη γλώσσα, πολιτιστικές εκδηλώσεις όμως δείχνουν ότι η συχνά αγωνιώδης προσπάθεια προσαρμογής στον τρόπο ζωής της χώρας υποδοχής, έχει αντικατασταθεί από περισσότερη αυτοπεποίθηση στην ταυτότητα της προέλευσης.

Greek footie: 'Oλυμπιακός' Ποδοσφαρικός Όμιλος, Wellington, 1963.

Στοιχεία απογραφών (γεννημένοι στη Ελλάδα- δεν συμπεριλαμβάνει Έλληνες μετανάστες στη Νέα Ζηλανδία που γεννήθηκαν εκτός Ελλάδας):
1874: 77
1901: 123
1951: 369
1976: 1,660
2001: 942
Eθνική ταυτότητα: 2,280 (συμπεριλαμβάνει Ελληνοκύπριους και αυτούς που δήλωσαν πoλλαπλές εθνικές ταυτότητες, απογραφή 2001)

Play bouzouki: Tasman street, Wellington, 1961.

*συγκλονιστική ιστορία μετακίνησης: πόλεμος, διαφορετικοί πολιτισμοί, έρωτας και μετανάστευση.

Κείμενο [επιλογές-απόδοση] + φωτογραφίες από: Nancy Swarbrick. 'Greeks – the Hellenic community', Te Ara - the Encyclopedia of New Zealand, updated 21-Dec-2006, [url]

[happy day]

terrace, 8:30 am

coffee break, 10: 55 am




chat with dmitri-watch telly, 10:40 pm

0°C

κρύο. επιτέλους.!. να κλειστούμε μέσα. μόνο καφέ [τηλέφωνα] και τηλεόραση. 'sociability..? it's hard enough for me'

[img: julien opie, gary-popstar, 1998-99]

a year ago

την ημέρα μια αχνή σκοτίδα που στις τρείς το απόγευμα μετατρέπεται σε σκοτάδι καθολικό. μοναδικό φυσικό φως, η καρδιά του υποαρκτικού λευκού στο κέντρο χιονισμένων επιφανειών, η γυαλάδα του πάγου και στιγμιαίες λάμψεις σε μάτια ανθρώπων. γυρνάμε απο το σούπερ μάρκετ, γεμίζουμε το ψυγείο με ready-mades, χυμούς καρότο, χυμούς berries. μετά σεξ. σεξ βασιλιάδων. καθώς τελειώνεις, λυγίζω ελαφρά τον καρπό μου κάτω απο τη μέση σου για να συντονιστώ με τον τελευταίο σου σπασμό. σερβίρεις καφέ, ανάβεις τα κεριά, την τηλεόραση. τα πόδια σου με τυλίγουν. πάνω στο μπροστινό βάζω το μαξιλάρι. πάνω σ' αυτό το lap top. διαβάζω για δυο-τρεις ώρες μπλόγκς γραμμένα στα ελληνικά.

[ύπουλο homesickness attack σε μέρος που οποιαδήποτε συνάντηση με 'πάτρια' αναφορά ήταν σχεδόν αδύνατη]

αφού τελείωνω το διάβασμα, γυρίζω στη αρχική σελίδα. μια μικρή παύση,...και τελικά κλικ: create a blog.

τσάι στο παλιό 'ντορέ'. πιο νωρίς 'θερμαϊκό', μετά 'μπάχαλο'. ο σ. μοίραζε τον 'πόθο' στα πανεπιστήμια, ο θ. στα τριήμερα του ράδιο ουτοπία ή στην καμάρα ρωτώντας κανα λατσό περαστικό απο που πας για κοζάνη. brave boys. στο τέλος 'berlin' [ιδίως τις καθημερινές]. πιο συχνά όμως στο υγρό μας κρεβάτι....χρόνια άντεξε.

ανθολόγιο δημοσιεύσεων του περιοδικού 'πόθος' απο τις εκδόσεις γοργώ [ανοίγει το pdf]. ευχαριστώ το 'απέναντι πεζοδρόμιο' για το θέμα.